Een collega van me nodigde me uit om eind januari 2010 naar Enter Shikari te gaan. Ik kende de band al een klein beetje (de zanger van Tiger Tanaka, waar ik gitaar bij speelde, is er erg gek van). Toen ik onlangs hun laatste cd zag liggen in een Leuvense shop, heb ik hem maar meegenomen.
Drum 'n Base en Rock, een mooie combi?
Ik ken hun oudere werk niet echt goed, dus hun evolutie kan ik niet echt beschrijven. Wat ik wel kan zeggen, is dat ik Common Dreads een steengoede cd vind. Het album begint met een indrukwekkend manifest: "we moeten ons verenigen" (in verschillende talen, waaronder ook het Vlaams). De thema's van het het manifest worden herhaald in het eerste nummer Solidarity, dat meteen ook een van mijn lievelingsnummers is. Het eindigt met een mooi koorgezang.
Wat maakt Enter Shikari zo indrukwekkend? Eerst en vooral de heerlijke mix. Aan de ene kant is Enter Shikari een hardcore/emocore-band. Aan de andere kant zit het vol electronica, drum 'n base en rave (denk aan Pendulum, The Prodigy en soms zelfs Milk Inc.). Het is moeilijk om een label te plakken op deze band. Voeg daar heerlijke vocals aan toe die het ene moment enorm stevig, een andere moment heel fragiel en nog een ander moment heel sing-a-long zijn. Ik ben al van heel wat minder onder de indruk.
Het is ook heel moeilijk om de pareltjes uit de album te halen omdat er zoveel zijn, net door die diversiteit. Havoc A en Havoc B zijn leuke interludes, Gap In The Fence begint als een ballad, en wordt vervolgens een leuk house-nummer en ten slotte een episch rocknummer. Fanfare For The Conscious Man is opnieuw zo'n manifest. Stevig en indrukwekkend.
Parental Advisory
Op de cd-hoes staat een parental advisory-label, wat slaat op expliciet taalgebruik. Ik heb me al vaker gestoord aan dat soort labels en nu niet minder. Oké, Enter Shikari gebruiken wel al eens een f*** en een s***, maar hun lyrics zijn veel eerlijker, veel hoogstaander, veel moreler dan de "verleid zoveel mogelijk mannen"-teksten van groepen als Destiny's Child en Christina Aguilera die dit label niet staan hebben.
Enter Shikari is een geëngageerde band. De teksten zijn gesofisticeerd (en een stuk sterker dan die van heel wat andere bands in de hardcore-scene). Ze zijn bezig met heel wat politieke onderwerpen, en hoewel ze daar soms te ver in gaan, laten ze zien dat ze kritisch in de maatschappij staan. De mooiste tekst vind ik die van Juggernaut, waarin ze erop wijzen dat een goede maatschappij niet enkel een product is. Het is een proces waarbij de burgers een rol hebben te spelen: "Now don't get me wrong, I love what you done with the place. I just wish I had a chance to help build it. Instead of just moving in into this home of disrepair and expected to work, prosper and then share. Constantly relying on consuming to feel content."
Wat ook héél erg leuk is, is het liedje Antwerpen, waarin ze de legende van Silvius Brabo die de hand van de reus Antigoon afhakte en in de Schelde gooide (vandaar "Hand Werpen" - "Antwerpen"), gebruiken om de luisteraar op de roepen in te grijpen als ze geterroriseerd worden door een politieke macht. Zoals gezegd, ik vind het politieke vaak wat te eenzijdig benaderd, maar dat neemt niet weg dat er goed over is nagedacht en dat de cd weet te beklijven. Zeker de moeite waard.
Score: 4/5
Enter Shikari - Common Dreads (Ambush Reality, 2009)
http://www.myspace.com/entershikari
