Jongeren, de kerken zitten er vol van. En toch zien ze ons niet. Ze horen ons alleen maar; want ergens op de achterste rij zitten we te SMS'en met de vrienden die we afgelopen zaterdag in Jeugdkerk hebben leren kennen en nu vanop de achterste rij in een andere kerk zitten terug te sturen. 

Trouwens: ze denken dat we het niet horen maar ik heb ze er al vaak over horen spreken. “Kerkverlating” noemen ze het met een mooi woord. En onder die titel beleggen ze dan denktanks(?!) om erachter te komen WAAROM wij jongeren de kerk verlaten. 

Op een mooie zondagmiddag na nog een preek van die saaie spreker (ik heb niks tegen die man hoor, maar geef toe: een preek over de contrareformatie in de Nederlanden… BORING!) besloot ik om zelf een denktank te beleggen. IK! In m’n eentje(kan dat eigenlijk wel?)! 

Wat is het eigenlijk dat er voor zorgt dat we eens in de 6 weken enthousiast naar een jeugdkerk gaan maar in de samenkomst op zondag liever zitten te lachen met de schoenen van de spreker dan te luisteren naar wat hij te zeggen heeft? 

Dat was de vraag waarover mijn denktank zou gaan denken.  Nu ik die bedacht had moest ik alleen nog maar… denken! Of is dat niet wat ze op een denktank doen?  

Wel, ik heb erover nagedacht! En mijn antwoord is samen te vatten in één simpel woord. Ohja: misschien is dat nog iets dat ik stom vind in de kerk: al die mooie woorden waarvan niemand echt de betekenis kent. Zelfs DAAR hebben ze een woord voor: jargon ofzo? En dan willen ze dat ik de preken begrijp… ja hallo….

Maar ik ging het probleem van de kerk dus in één simpel woord onthullen(fantastisch hé, als we –zonder powerpoint- van de hak op de tak springen om in 5 simpele stappen dé waarheid bloot te leggen). Maar waar was ik gebleven? Eén woord, juist! Betrokkenheid! 

Ja, ik weet het zeker. Betrokkenheid, DAT is het probleem! 

Want kijk: in de jeugdkerk, in de projecten waar ik meewerk daar kan ik doen wat ik wil. Ik wilde trouwens elektrische gitaren! En drums! KEI ZALIG! Ik kende nog iemand die basgitaar kan spelen, hoe cool is da?! Een viool zou ook nog tof geweest zijn, dat maakt het zo toch nog net iets specialer hé?! Het probleem was dat ik niemand kende die dat kon spelen & dus dacht ik dat ik het maar eens aan die man moest vragen die dat iedere keer op zondag in de dienst speelt. En hij wou niet! Hoe erg is da? Hij wou niet! “Komen spreken” wilde hij wel ze, maar viool spelen?! Ik ben dan maar kwaad weggelopen. Volwassenen willen toch nooit meewerken aan initiatieven voor jongeren!

Ja, dat was mijn denktank die bewuste zondagmiddag wel. Opeens besefte ik dat ik volwassenen net zo ging behandelen als zij mij behandelen. Ik had moeten inzien dat die man die op zondag viool speelt geen zin heeft om dat ook nog eens in mijn jeugdsamenkomsten te doen. Misschien was er wel iets anders dat hij had willen doen?  

Ach…